Uparcie szukać pracy
Ile można szukać pracy. Każdego dnia to samo. Wstawanie, śniadanie przy komputerze, sprawdzanie poszczególnych stron, potem spacer do miasta, bo może biuro ogłoszeń ma coś ciekawego do zaoferowania. Potem powrót do domu, szybki obiad, i sprawdzamy ogłoszenia w telegazecie. I tak cały tydzień. Do tego dzwonienie po znajomych, rodzinie, i szukanie czegokolwiek. A oni przez tę słuchawkę jak nakręceni - praca? Anglia, tylko tutaj! Przyjeżdżaj. Codziennie to samo. Już mi się słuchać tego nie chce, ani po raz kolejny tłumaczyć, że fajnie, ale wolę tutaj, na miejscu coś znaleźć. Cokolwiek, co pozwoli mi przeżyć do pierwszego. Za nasze polskie złotówki. Ciężko. No ale nie poddaję się. Wstaję każdego ranka, jem śniadanie i patrzę co w internecie się pojawiło. Potem się ubieram i lecę sprawdzić, czy biuro ogłoszeń jeszcze stoi. Jeśli stoi to wchodzę, tylko że jak zwykle niczego nie mają dla mnie. Wracam do domu i włączam telewizor. Ogłoszenia w telegazecie za to znikły i ich nie ma. Jem więc obiad i zabieram się do dzwonienia. Nie, dziś też niczego nie mamy, mówią moi znajomi. Po prostu pięknie. Rodzina też nie ma niczego dla mnie. Ale mam dzwonić za tydzień. Dzwonię do znajomych, ale i tak wiem co powiedzą. Jaka praca? Anglia tylko się liczy. Pakuj się teraz i już, przenocujemy cię trochę, aż nie staniesz na nogi. No ale uparta jestem i nie chcę. Więc zasypiam znów bez pracy. I prawie się przekręcam w łóżku. Bo jutro przyjdzie nowy dzień i znowu to samo. Będę musiała wstać, zjeść śniadanie i przeglądać internet. Potem wyjdę z domu i pójdę tam, gdzie niezmiennie znajduje się biuro ogłoszeń. Pani w okienku powie mi z uśmiechem, że nie mają niczego dla mnie. Wrócę do domu, zjem obiad i przejrzę inne źródła: ogłoszenia w telegazecie, znajomych i rodzinę. I tak się wścieknę, że w końcu zacznę się pakować i skorzystam z zaproszenia. Wyjadę do pracy. Gdzie? Praca=Anglia oczywiście.
Pozostaw swój komentarz